Przybliżona trasa w Norwegii - przedstawiająca zwiedzone przez Monikę miejsca
Bergen
Bergen jest drugim co do wielkości miastem kraju, liczy 250 000 mieszkańców (2008). Nazywane jest bramą do fiordów i znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Floyen lub też Floyfjellet - szczyt o wysokości 399 m n.p.m. w Norwegii. Jest jednym z siedmiu szczytów otaczających miasto Bergen. Na szczyt można dostać się za pomocą kolei linowo-terenowej Floibanen, która transportuje pasażerów z centrum Bergen w 8 minut.
Widoki z autobusu na trasie Bergen - Volda
Prom zbudowany przez Stocznię Remontową w Gdańsku kursuje do metropolii :) Volda
Widok z okien Universytetu
Dom na kurzej stopce
Tourist Hotell
Wybrzeże Atlantyku
Alesund - obecnie centrum rybołówstwa Norwegii, mieści się tutaj wiele zakładów przetwórczych
Alesund
W 1904 drewniane miasto doszczętnie spłonęło; kompleksową odbudowę w duchu architektury secesyjnej rozpoczęto rok później.
Alesund
Alesund
W drodze do fjordu Geiranger
Statek wycieczkowy
Geirangerfjord (norw. Geirangerfjorden) - fiord w południowo-zachodniej Norwegii, w 2005 roku wraz z Naroyfjord wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Fiord ma długość 16 kilometrów i otoczony jest stromymi, skalistymi zboczami, po których spływają liczne wodospady. Na okolicznych wzgórzach rozsiane są dawne, opuszczone farmy. Między wioskami Geiranger i Hellesylt, leżącymi na przeciwległych krańcach wąskiej doliny fiordu, kursują promy.
Droga Trolli (norw. Trollstigen) - droga położona na południe od Andalsnes w gminie Rauma w Norwegii. Jest ona częścią drogi krajowej nr 63 z Andalsnes do Valldal i dalej do popularnej wśród turystów miejscowości Geiranger. Trasa została otwarta 31 lipca 1936 roku przez króla Haakona VII po 8 latach budowy.
Średnie nachylenie drogi wynosi 9%. Składa się z 11 serpentyn, w większości zakręcających pod kątem 180°, dlatego nie mogą się po niej poruszać pojazdy dłuższe niż 12,4m. Stanowi jedną z największych atrakcji turystycznych Norwegii. Otwarta zazwyczaj od połowy maja do października. Przy Trollstigen znajduje się jedyny w Norwegii (prawdopodobnie jedyny na świecie) znak drogowy "Uwaga Trolle". W połowie drogi znajduje się kamienny most przerzucony nad wodospadem Stigfossen. Z parkingu na szczycie można dość piechotą na taras widokowy, z którego widać drogę i wodospad. Najwyższy punkt Trollstigen znajduje się 852m n.p.m.
Koleżanka z Kenyi. W Volda na kursie norweskiego
Autobus wjechał na wysokość 1.500 m.n.p.m
Oslo
Pałac Królewski w Oslo
Norweskie mewy nie pogardzą nawet jabłkiem
Oslo - stolica i największe miasto Norwegii. Miasto zostało założone w 1048 roku przez króla Haralda III. Od 1299 roku jest stolicą Norwegii. W samym Oslo mieszka ponad 11% mieszkańców Norwegii.
Oslo stanowi gospodarcze, naukowe, administracyjne i kulturalne centrum Norwegii. Jest siedzibą władz państwa, regionu i gminy. Znajdują się w nim m.in. Pałac Królewski i siedziba parlamentu. Miasto jest również centrum norweskiego handlu, bankowości, przemysłu i transportu morskiego. Jest siedzibą około 980 firm związanych z sektorem morskim zatrudniających około 8500 pracowników. Wśród tych firm których znajdują się jedne z największych na świecie firm zajmujących się transportem morskim, pośredników spedycyjnych i firm ubezpieczeniowych.
Do niedawna Oslo było zaklasyfikowane jako najdroższe miasto świata. Ostatnio, częściowo z powodu osłabienia norweskiej korony, zostało wyprzedzone przez takie miasta jak Tokio, Kopenhaga i Paryż. Oslo jest siedzibą Komitetu Ministrów Rady Europy oraz programu Rady Europy i Komisji Europejskiej pod nazwą "Miasta Międzykulturowe".
Haakon VII, urodził się jako: Christian Frederik - król Norwegii w latach 1905-1957 z dynastii Glücksburgów.
Syn króla Danii Fryderyka VIII i księżniczki szwedzkiej Luizy, córki króla Szwecji Karola XV . Ojciec Alexandra Edwarda Christiana Frederika - króla Norwegii jako Olaf V (1903-1991). Brat króla Danii Chrystiana X.
Po przybyciu do Norwegii jej nowy władca był entuzjastycznie witany przez Norwegów. Na króla został koronowany w Trondheim, gdzie niegdyś odbywały się sakry władców wikingów. Haakon VII wiedział, że miał przede wszystkim panować, nie rządzić. Nie starał się być zawsze na pierwszym planie, ograniczał się ściśle do roli władcy konstytucyjnego, pozostając jednocześnie kluczową postacią norweskiego życia politycznego.
W czasie II wojny światowej zarządził zbrojny opór wobec niemieckiej inwazji. Później wraz z armią ewakuował się do Wielkiej Brytanii, nie chciał bowiem stać się zakładnikiem Niemców. Był ważnym symbolem norweskiego oporu podczas wojny. Był też kawalerem Orderu Orła Białego.
Gmach opery w Oslo (norw. Operahuset) - opera znajdująca się w dzielnicy Bjorvika, w centrum Oslo, na początku Oslofjord. Budynek ma powierzchnię 38 500 m2 na których znajduje się 1350 miejsc na parterze i dodatkowe 400 miejsc na pierwszej kondygnacji. Ceremonia otwarcia odbyła się 12 kwietnia 2008. Gmach Opery w Oslo to największy obiekt kulturalny, który powstał od 700 lat w Norwegii.
Park
Park Vigelanda (norw. Vigelandsanlegget) - park w Oslo, będący częścią Frognerparken. Park jest dziełem norweskiego rzeźbiarza Gustava Vigelanda i jego pracowników. Składa się z 212 rzeźb z kamienia i brązu przedstawiających łącznie prawie 600 postaci.
Idea kompleksu parkowego zrodziła się w 1907 roku, kiedy Vigeland otrzymał od władz miasta zamówienie na projekt fontanny. Stopniowo pomysł Vigelanda rozrastał się - kolejne projekty obejmowały rzeźby wokół fontanny, płaskorzeźby, ozdobny most łączący brzegi stawu w parku.
W najwyższym punkcie kompleksu góruje Monolitten (Monolit) - gigantyczna kamienna kolumna uformowana z sylwetek nagich ludzi w różnym wieku. Tworzy ją 121 postaci, z czego jedna jest autoportretem Vigelanda. Jedną ze słynniejszych rzeźb w Parku Frogner jest Sinnataggen (Rozzłoszczony chłopiec) - postać nagiego chłopczyka krzyczącego i tupiącego nogą.
W skład zespołu parkowego wchodzi też zaprojektowane przez artystę oświetlenie, tworząca labirynt mozaika wokół fontanny, kute bramy i furtki do parku. Wszystkie te elementy zaprojektował rzeźbiarz, ale wykonawcami byli zatrudnieni przez niego kamieniarze, odlewnicy i kowale. Dzięki takiemu podziałowi prac możliwe było ukończenie zespołu parkowego już po śmierci artysty w 1943 roku według jego dokładnych planów. Park został ukończony pod koniec lat czterdziestych XX wieku.
Pomimo horrendalnych cen, warto. Unikalna przyroda, przemili, gościnni i otwarci ludzie, łatwe podróżowanie. Nie zapomnijcie jednak papieru do pakowania kanapek i termosu - przykładem wielu Norwegów będziecie spożywać posiłki al fresco.
